Οι ρίζες του…

Πρωτοεμφανίστηκε στην Ισπανία και το Μαρόκο και διαδόθηκε από τους Ισπανούς αποίκους οι οποίοι, επιστρέφοντας, είχαν ήδη «ποτιστεί» από τους μαύρους και τους ιθαγενείς των Δυτικών Ινδιών.
Στις αρχές του 19ου αι., στην Ισπανία, χορευόταν «solo», από μία γυναίκα, ενώ παράλληλα στην Αργεντινή ξεκίνησε να χορεύεται αποκλειστικά από άνδρες στις κακόφημες συνοικίες του Μπουένος Άιρες.
Ενώ διαδιδόταν στη Ευρώπη, συναντήθηκε με το αντίστοιχό του και το χορευτικό αυτό μπέρδεμα απέκτησε νέα πιο ενδιαφέρουσα μορφή, αφού πλέον τον χόρευαν ζευγάρια αντιθέτου φύλου. Στην πορεία του για τα σαλόνια, έγινε πιο «σοφιστικέ» και αρχοντικό και σιγά-σιγά πήρε την τελική μορφή που γνωρίζουμε σήμερα ως ευρωπαϊκό τανγκό…
Στο πέρασμα του χρόνου, η μουσική και ο χορός αυτός υποτασσόταν στους κανόνες ηθικής και ευπρεπισμού για να φτάσει σήμερα στα δικά μας σαλόνια είτε σαν ευρωπαϊκό τανγκό, είτε σαν αργεντίνικο, τα δύο κυριότερα είδη που έχουν επικρατήσει ανάμεσα στα 17 είδη τανγκό.

Χαρακτηριστικά
Με φιγούρες κοφτές, δραματικές και δυναμικές, έντονες αλλαγές κατευθύνσεων και βήματα μεγάλα και επικά, ο χορός αυτός φημίζεται για το ιδιαίτερο και εντυπωσιακό του στυλ. Χορεύεται σε σταθερό ύψος με λυγισμένα γόνατα, χωρίς ύψος και βάθος. Απαιτείται πολύ καλή σωματική επαφή του ζευγαριού ώστε να αποδοθούν οι φιγούρες με απόλυτη ακρίβεια και σταθερότητα.